غربت، داستان این روزهای همه ماست انگار. نه اینکه هیچ وقت نبوده باشد....نه. فکر می کنم که خاک بشر را با غربت به هم آمیخته اند. غربت و دوری و درد. اما این روزها همه غریبانه زیست می کنیم. هر جا که هستیم و هر کاری که می کنیم. امان از این غربت.
با هم و بی هم غریبیم این روزها. این روزها غریبی بدجور خودش را به رخ من می کشد. راستی غربت یعنی چه؟ از غ-ر-ب می آید که ظاهرا باید به معنای بیگانگی باشد. بیگانه ام این روزها؟ با خودم؟ با دوستانم؟ با خانه ام؟ با ظلمی که این روزها به ما می رود؟ با تنهایی بی سابقه ام؟ با خانواده ام؟ غریبم این روزها. بدجور در غربت افتاده ام و فکر می کنم خیلی های دیگر هم مثل من.
امشب، امشب که از غربت می نویسم، میلاد غریب ترین غریبان است. همیشه از مادر می پرسیدم چرا می گویند امام رضای غریب؟ او که همیشه زائر و مهمان فراوان دارد و مادر همیشه می گفت از سرزمینت که دور باشی غریبی. در بهشت هم که باشی و عزیزانت نباشند غریبی.
امام رئوف، بی نهایت امشب دلم هوای صحن سقاخانه را داشت. هوای صدای نقاره ها را وقت غروب. راستی ریشه غروب و غربت یکیست؟ پس چرا من همیشه غروب که می شود غریب تر می شوم؟
نمی خواستم پست شادی میلاد تو با غم امیخته شود، اما نیک می دانی که عیدی نمانده برای ما با این روزگاران سرد خاکستری کشورمان و آرمانهایمان. نمی خواهم ناشکری کنم از داشته ها که قدرشان را می دانم و نمی خواهم گلایه کنم از نداشته ها که حتما حکمتی در آن بوده است...اما می خواهم که مرا از غربت نجات بدهی که....تمام غریبان تو را می شناسند. می خواهم سرگردانیم را دود کنی و به هوا بفرستی. می خواهم ...
من آهوانه به بندم...مرا ضمانت کن

*فاطمه شمس همسر محمدرضا جلایی پور و فاطمه ستوده همسر علی پیر حسین لو هستند

بعضی آدمها حسرت بعضی آرزوها را به دلم گذاشتند

بعضی، بعضی آرزوها را برای همیشه از دلم برداشتند

بعضی هم اصلا با آرزوهایم کاری نداشتند!

پسرخاله خوبم...بهتر بگویم برادر همیشه و هنوزم...حامد عزیز...
تبریکات صمیمانه من را پذیرا باش. همراه شدنت را، عاشق شدنت را، همسر شدنت را این روزها جشن گرفتیم. این تغییر بزرگ را به تو و راحله نازنین تبریک می گویم.
راستش را بگویم می دانستم که به هم نزدیکیم، همیشه می دانستم که رابطه مان مثل یک پسرخاله و دختر خاله معمولی نیستیم، مثل خواهر و برادریم...شاید هم مثل دو دوست نزدیک...اما تو را که در لباس دامادی دیدم تازه انگار فهمیدم که چه حساسیتی داشتم روی تو...تازه فهمیدم که چقدر مهم بوده است برایم که همسر تو که باشد، که مراسمت به بهترین شکل برگزار شود، که چقدر نزدیک بوده ایم ما به هم برادر جان!
کودکی و نوجوانیمان را یادت هست؟ همیشه ۲۲ بهمن را می آمدیم بابل پیش شما و  تو تولدت را در دی ماه تازه پشت سر گذاشته بودی و درست مثل خودم همیشه کادوهایت کتاب بود و من همیشه کلی کتاب از تو قرض می گرفتم. همیشه به هم کتاب قرض دادیم،  همیشه اندیشه رد و بدل کردیم، که ما بچه های یک نسل بودیم...حالا بگیریم یک سال و دو سال این ور و آن ور..
آن روز، روز عقدت را می گویم، قبل از این که با عروس بیایید، به من زنگ زدی. میان آن همه آدم به من زنگ زدی و از من پرسیدی همه چیز مرتب است یا نه؟...تو زنگ هم نمی زدی چشم من نگران همه چیز بود آقای داماد!
خوشحالم. خیلی خوشحالم. نمی دانم خوشحالی آن شب مرا دیدی یا نه. اما خوشحال بودم. خیلی. خوشحالم. خیلی. برای تو. برای راحله. برای یک زوج مهربان و فرهیخته که به این جامعه اضافه می شود.
نمی دانم و نمی خواهم بدانم که شرع و عرف درباره دوستی های نزدیکی از این دست که من و تو داشتیم و داریم چه قضاوتی می کند، فقط می دانم که برای من برادر دوست داشتنی بودی و می مانی و می دانم که این را خوب می دانی و همین مرا بس!